gototopgototop
صفحه اصلی -->> نمونه اشعار -->> کتاب دوم : چامه
Ulti Clocks content
 
سه شنبه
1397
خرداد
29
 
امروز : سه شنبه
29. خرداد 1397
5. شوال 1439
19. ژوئن 2018
ما 1 مهمان آنلاین داریم
mod_vvisit_counterامروز8
mod_vvisit_counterکل بازدیدها272305
با سلام . به وب سایت رسمی بهرام گودرزی خوش آمدید. در این سایت شما می توانید گزیده ای از آثار وی در زمینه های موسیقی و شعر را ملاحظه فرمائید . امید است که مقبول افتد . لطفا نظرات / پیشنهادات یاانتقادات خود را با ما مطرح فرمائید . قبلا از توجه شما قدردانی می شود . برگزیده ای از آثار موسیقی او را می توانید در بخش دریافت فایل به انتخاب دانلود کرده یا در قسمت پخش موسیقی بصورت آنلاین بشنوید . (بهتر است برای شنیدن فایلها .از اینترنت با سرعت مناسب استفاده شود.) اولین کتاب مجموعه شعر بهرام با نام "چکامه" شامل اشعار فارسی و لری به چاپ رسیده است . ضمنا کتاب دوم با نام "چامه" در زمستان 89 به چاپ رسید . در صورت تمایل به تهیه کتاب لطفاًدرخواست خود رااز طریق E-mail مطرح فرمائید. با تشکر .


کتاب دوم : چامه

 

 حـــافــظانه

كـي يا كجا  خــدايا  حرفي چنان توان زد       

بـا هـمــدلي سخن  از رازِ  نهان توان زد

وقـتي كــسي نــدارد دركِ كــلامِ مـا را  

حـرفِ درونِ دل را آيـا چـسان تــوان زد

                      

در اين بـهارِ احــزان ما را چه مي نـوازي   

كين رنگِ زردِ ما را بر هـر خزان تـوان زد

زيــن آتـشِ نهفته گــر تـو خـبر نـداري    

با هــر شراره اش صـد آتشفشان تـوان زد

                                                                              

فقـر و گداييِ ما فخر اسـت و شـاهيِ مـا    

كي نـامِ اين سعـادت براين و آن تـوان زد

گـر فــرصـتـي دهندم تـا رازِ دل بگويـم       

با بغض مانده دردل آتش به جان تـوان زد

                       

درويشي و گـدايي آئينِ قـيد و بـند است     

زيـرا كه نـامِ نيـكي در آن مـيان تـوان زد            

گـر كاروانِ عشقت ما را به خـود بـخواند    

فريادِشوقِ جـان تا هـر بي كران تـوان زد

                                                              

درعيش ونوش و مستـي ما رامكن ملامت   

شايد از اين طـريقه ره بـرجنـان تـوان زد

منگر به پيريِ ما كين رازِ ماه و سـال است          

بر شـاخِ كـوته مـا صـد سايبان تـوان زد

                            

طيِ طـريقِ جانان راهـي دراز و دور است      

الحق كه در خيالش پا بـر كـران تـوان زد

مـا را مكن نصيـحت زيــرا  بـه اعتقاديم    

گـر يار يارِ مـن شَد  پا بر جهـان توان زد

                                                                                

ما رهروانِ عشـق و فارق زعقل و هوشيم

در گير و دارِ هستي بر مــا نشان توان زد

 

 

 خنثــی

نه پیرِ میکـده هستی  نه مُقتَـرن به خـدایــی

محال ممکنِ وصل و از این مقـوله جــدایــی            

نه  در  تَیَقُنِ  دینــی نـه کفــرِ باطلِ حقّــی

نه در نظامِ تظلُـم نـه معتـقد به جـــــزایــی

                       

نه یاوری به حبیب و نه مُعتَرِض به عـدویـی     

نـه در تسلسلِ درد و نـه آشنــا بـه دوایـــی              

نه خود مُقامِرِعشقــی نـه عتـرتـیً زقبایـل

به اِقتناءِ زمــان و بــرون زفـاصلـه هـایـی

                           

نه مُعتَکِف سوی مسجد نه مُعتَضِد به جماعت

نه مُعتَنی به اصـول و نه گِـردِ رنگ و ریایـی

نه فعــلِ امــرِ حَظیظـی نه مُقتَضـایِ حیاتـی

نه مُمسِکـی به غنیمت نه مَـردِ راد و سخایـی

                           

نه خُلقِ مُحسِنه  هستی نه در مُحیلِ رفیقـی

نه مُحتَسِب به خلایـق نه اینکه اهـلِ خطایـی        

نه در تجلّـیِ نـوری نـه در اســارت ظلمـت

زقیــد و بند ســلامت رمیـده ای و رهایـی

                              

نه حاصلی  زوجودت در این جهان مَعـانــی

نه زنده ای  به زمـان  و نه زنـده یادِ بقایــی              

بیا به یَشتَنِ عشقی که قبله گاهِ حقیقی ست

بِنِه قـدم که بیبنـی رهــا زچـون  و چـرایـی

           

 

طـــوافِ کِلــک

دلم  سـراغ تـرا در غمـــی شبانه گــرفت

دوباره شعلـۀ عشقــم زسـر زبانه گــرفت                   

زکـوچـه سـارِ خیالت گذر چو می کـردم

دلـم بیـاد گـذشتـه زمـن بهـانـه گــرفت

                     

قناری ام به قفـس مُــرد و از تپش افتــاد

زبسکه نام تـو را بـر زبـان تـرانه گـرفت

تـو رفتـه ای و نرفتـه زیاد مـن غـم تــو

به هـرکجـا که شـدم ماتمم نشانه گـرفت 

                      

زپشت  پنجــرۀ شب ستـاره ام چـو دمید

زبخت خفتـه وجـودم غـم زمـانه گـرفت

کجــایی ای غـم رفته که بـی تو دربـدرم

چوگمرهی که زهرکس نشان خانه گرفت

                         

طُفیلِ عشـقِ تو هـرگـز نبوده این دل من

به حیرتم زچه رو جـرمِ تـازیـانه گـرفت

اگر که مرغ  دلـم در هـوای گلشـن شـد

گمان مَبَر که به جز کویَت آشیانه گـرفت

                   

کمان کشیدم و تیرم نشان وصـل تو شـد

کمان شکست و ره تیر من کمانه گـرفت

حیات تازه ببخشم که در طـریقت عشـق

هر آن محبِ فنـا عمـرِ جـاودانه گـرفت

                                                              

قلم به جوهر اندیشه  بس طـواف افتـاد

که عــاقبت رهِ تـرسیم عاشقـانه گـرفت 

 

بـــاز

بازبـرسينــۀ بـي تابــيِ مـــا سنگ زدنـــد

بــاز بــر پاكــيِ آيينــۀ مــا رنگ زدنــــد

درد در سينـۀ مــا دردِ صــداقت هــا بــود

باز رنگــي زسـرِ خُـدعـه و نيرنگ زدنـــد

                  

سـاز تا در دلِ مــا نغمۀ شــادي ســركــرد

باز بــر زخــمِ تنِ مــا زغــم آهنگ زدنــد

بــود بـي تابــيِ مــا در پـيِ بـي فرهنگــي

باز تهمت به مــن از ايده وفــرهنگ زدنــد

                    

زار ديــدنــد چــو احــوالِ پريشانِ مـــرا

باز بـر ريشۀ جــان و دلــم آونگ زدنــد

راه بــر مــا بگــرفتند به غمخــواري مـــا 

تير بــردشمنــيِ مــا زســـرِ جنگ زدنـــد

                    

دوش با نام مَــوِدَّت سخـن از يـاري شـــد

روز بر پيكـرجــان  نغمــۀ آرنگ زدنـــد

بودمـا راسـرِ بي غل وغشي ليك اين جمــع

باز بـرســادگــيِ طفلِ دلــم اَنگ زدنـــد

 

كشت مـا را همـه فـــرياد و شبِ تنهـايــي

بـاز حــرفـي زشب و مـرغِ شباهنگ زدنــد

دوست بر پـردۀ بي رنگيِ مـا اذعـان كـــرد

ليك برايــن صفتــم وصلـۀ آژنگ زدنـــد

                   

يـار در فاصلـۀ جــان ودلـــم بـــود ولـي 

حـدس برما به گمان درحـدِ فـرسنگ زدنـد

كار زار است و دلا صحبت بي جا كم كــن

زانكه بـرگفتــۀ حــق مرتبــۀ ننگ زدنـــد

 

 

ســـازِ زمــانه

چنگي به دل نمي زند چنگ و چغانه اي دگـر

راهي  به  دل  نمي بـرد بـزمِ شـبانه اي  دگـر

سـازِ زمـانـه ديـگـرم  در دل اثـر نـمي كـند

شوخِ  سيه  چشمِ دلــم بسته مـيـانه اي دگـر

                      

سر در گمم  از  بـي كـسي در كورِ راهِ ناكـجا

غيراز نـشانِ  بي نـشان نَـبوَد نـشانـه اي دگـر

نقشِ   وجودي   بي ثمـر  در  خـندۀ  آئينه ام

كز  شعله هايِ  سركشم  خيزد زبـانه اي دگـر

                      

تلخيِ زَهرِ حسرتم  در  غفلتِ  ديـروزِ  خـود

هر  دم  زعمرِ  رفته ام  خوانم فـسانه اي دگـر

در   كوچۀ   بي حاصلي  دارم خـيالِ عـاشقي

زيرا كه  دل  گيرد  زمن  هردم بـهانه اي دگـر

                         

نيلوفرِعشقم  نشد  پيچيده بر هر شاخـه اي

چون الفتي دارد دلم  بر زلف وشانـه اي دگـر

تغيير  ذوقي  بايدم   تا  پـر كشم سـويي دگـر

از سوت و كورِ غصه بر  بـزمِ شهانـه اي دگـر

 

مرغِ‌ شباهنگم كه در گلشن فـغان هـا كـرده ام

كزشاخه هايِ خشكِ دل يـابم جوانـه اي دگـر

در حلقۀ بي طاقتــي ســـردرگـــريـبانم بـبين

در جستجويِ همدلي هر دم به خانـه اي دگــر

 

 

درک بَصَــر

مــــرو زپیشم که قلبِ ریشم به غیـرِ خــونِ جگـــر نــدارد

من آن پَریشَم که در تو خویشم کسـی زحـالـم خبـــر نــدارد

چــو در فـراغت به اشتیاقت سفـر کنـم در دیــــار جــانهــا

به جـز تو سـوئـی به طَرفِ کـویـی دلـم هـــوایِ دگر نــدارد

 

در آرزویت به شـوقِ رویت شـدم چـو شمعـــی میان جمعـی

لبـی گشــودم تـو را ستـودم بـه وصفِ آنـکه قمــــر نــدارد

چـو بـی پنـاهـی به خـاکِ راهــی فتـاده ام در گـــذرگهِ تــو

که شـایـد آیـی نظـــر نمـایـی به آنکه جــز تو نظــر نــدارد

 

من آن غـــریبـم که بـی نصیبـم زمهــرِ یــاران بــه روزگاران

چــو بـی نشانـی که آشیانـی به دشت و کـــوه و کمـرنــدارد

اگــــر زرویِ  تــو بــی نصیبـم دورنِ جـانــم تـوئـی حبیبم

که کس چون من این چنین فروغی به شام و صبح وسحر ندارد

                      

به فصـلِ جـانـم تو آن بهـاری به بـی قـــراران تو آن قــراری

زلالِ اشکــی که در دو چشمـم به غیــرِ درّ و گُهــــر نــدارد

سخــاوتــی  در وجــــودِ عــالــم نهــایتــی  در نهــادِ آدم

چنین مقــامــی به بَــَزمِ هستــی چنین نشانــی بشـر نــدارد

 

تو آن نیازی که چاره ســازی درونِ جــان را تو رمــز و رازی

نباشد آنرا به سـر هــوایــی که شــورِ عشقت به سَــر نــدارد

به دیــده نایــی که در کجــایـی درونِ جـانهـا تو آن دوایــی       

کسـی کــه در دل تــو را نبینـد مـظان و درکِ بصــر نـدارد

 

 

 پيـــــري

عهـدِ شباب گذشت و به پيــري رسيده ام

در بستــرِ ســــرابِ زمـــان  آرميـــده ام

رنگِ پـــريـده ام تــو ببين و هــلالِ قـــد

آرش بُدَم كه همچـــو كمـانش خميــده ام

                          

آن قامتي كه بوده چــوســروي بر آسمــان

اكنون ببين چــوشـــاخه و بـرگِ بريـده ام

بودم عقابِ سـركش و وحشــي كه روزگار       

بال و پــرم شكست و به كنجي خــزيده ام

                         

حيرت مكن كه گــوشۀ عُـــزلت نشسته ام

چــون پا به پايِ سختيِ دوران دويــــده ام

روز بهــــاري ام به زمستــان كشيده بــود

امـــا چنين خـــزانِ جــوانــــي نديده ام

                    

پرسي اگــرزمانۀ عمـــرت چِسان گـذشت

گويــم كه ســرد وگـرمِ زمان را چشيده ام

پائيزِجـان رسيــد و بهــاران گذشت ورفت               

چون بومِ شب به گوشه اي خلوت گزيده ام

 

در انتهـــايِ پيــري و درماندگــي شــدم

آري مــن ازشبـاب وجنــون پا كشيــده ام          

برخاطـراتِ عمــرِگـذشتــه گــــذر مكـن

زيــرا از اين سفــرچـــه وصـايـا شنيده ام

                     

روزيكـــه كـه بلبلِ دستـانســرايِ عشـــق

درگوشَم اين سـرود كــزهستي رهيـــده ام

مجمـوعِ  زنــــدگانـي و مـــويِ سپيـد را

با ارزشـي به قـــدرِ جـــوانـي خـريـده ام

 

 

نغمــه پرداز

نغمه پـرداز کجـاست  زمـزمـۀ سازکجاست

آنکه در هررگِ دل کرده صد اعجاز کجاست

سـاز او عین غــزل قــافیه پــردازی داشت

به کجا   شد غـزل و قـافیه پـــرداز کجاست

عمری از نغمه گـری شـور و شعف برپا کرد

آن  هنـرپــرورِ  هــر پــردۀ  آواز  کجاست

                                                                              

نُخبــۀ  عشــق  بُد و سیطــره پـرداز هنـر

آنکه در بحر هنــر شـد صـدفِ راز کجاست

آرشه اش نالۀ حـق بـود  و خـودش یاحقّـی

آنکه چـون او کند این مرتبه احـراز کجاست

ساز او  در  طیران  همچـو نَفَس بـا مـا بـود

چه شد آن همنفس و همــره ِ پرواز کجاست

                         

گــوشِ جـان نام تو را قصّه سـرا می دانست

اینک آنکس که کند قصّــه ای آغـاز کجاست

هنـرت مانده  بجا گـرچه  تو رفتـی به سمـاء

شهــره بودی و کنون شهــرۀ اِعـزاز کجاست

رفتـی و نام تو در صـدرِ هنــر باقـی مـانـد

بعـدِ تو آنکه نــوازد چـو تویی ساز کجاست

 براي هنرمند ارزنده زنده یاد پرویزیاحقّی

 


شین در  شین

شـور و شــرارِ شبِ شیــدایــی ام

شبنمِ شــوق اشـکِ شکیبـایـــی ام                  

عاشـقِ عشــق و شــرری زِآتشــم

شهـره به شیــرین و زلیخــایــی ام

                    

شیر و شکــر شهــد شـــراب ِ اَزل

شب شکنِ شهـرِ شکــوفــایــی ام

شِکــوِه ای از شعــر وشعـارم مکن

من  شفـقِ شــامِ  شبــانگاهــی ام

                     

شَهپَر و شاهینِ شَجَــن شیــوه ام

شـامخم و شامــلِ شیـوایـــی ام

شیوۀ مـن شورش و شَـرزَنـدگیست                 

شب روِ شبدیزم و صحــرایـــی ام

                       

شمـــع   شبـاویـز  شهــابـانــه ام

شـارق و در شـأن  اهــورایـی ام    

شــاهـدِ هرشیون و هـر شــادی ام

شحنـۀ شب مستِ  شبـان پایــی ام

 

شاعــرِ شیرینِ شعــور و  شکُــوه

شــوکتِ  شهنــاز  ِشهنشاهــی ام

شیشـۀ شفـــافِ  شبــابِ دلــــم

شاکـرِو شـــرمنــدۀ  تنهـایــی ام

                 

شیــرم و شهبـأ شهــادت منــم

شــطِ شقــایق شَـــقِ زیبایــی ام

شعلـه ورِ شــــارعِ شیخـم کنـون                    

شاخص هـــرشـرعم و یکتایـی ام

 

دوست دارم

تو را با مهــــربـانـــی دوست دارم

چـو عشقــی آسمانــی دوست دارم         

تو چون تمثیلـی از مهــر و وفــایی

تو را در بــی نشانـــی دوست دارم

                     

تو را در خلـــوتِ تنهایـیِ خـویش

بدانـــی یا نــدانــــی دوست دارم

نمـی دانـــد کســـی رازِ دلـــم را

تو را در دل نهـــانــی دوست دارم

                    

تو را با عالمــی از خــود گــذشتن

به حـــدِّ جــانفشانـی دوست دارم

چو موجی در پی ات افتان و خیزان    

زبسکه بی کــرانــــی دوست دارم

                   

به بازارِ رقـــم بـــازانِ دنیـــــــا

تو ســودی یا زیانــی دوست دارم

کلام و لحـنِ پُر مهــرِ تو را مـــن

برای همـــــزبانـــی دوست دارم

 

تو را چون گوهـری در کانِ هستی

چو الماسِ گــرانــی دوست دارم         

تو را در عـالـــمِ دیــــوانه بازی

به سَــر حــدِّ روانی دوست دارم

                   

زِ آزارم  به رســـمِ مهــــربانـــی

چـــو در آه و فغانی دوست دارم

تو را چون بیـدِ مجنـونِ وجــودم

مثـــالِ باغبــانـــی دوست دارم

                   

توانمنـــد و جـــوان یا ناتـوانـم                

تو را با ناتــوانـــی دوست دارم

مگو هـــرگــــز چنینم یا چنانم

چنین یا آنچنانـــی دوست دارم

                   

گمـانِ بــد مکـــن زیرا تو را با

تمامِ بــد گمانـــی دوست دارم

بدنبالت به دشت و کوه و صحرا

مرا گر می دوانــی دوست دارم

             

مباش هـــرگز به فکـرِ ترکِ یاری

تو را مــن جـاودانی دوست دارم

به تو عهـدی که بستم تا که هستم

به پیــری و جــوانی دوست دارم             

                   

نه دیروز و نه امــروز و نه فــردا

تو را در هــر زمـانی دوست دارم 

 

 

خـــــدايا

خـدايـا هـر چه دارم از تـو دارم

تــو  امـيــدي و مــن اميـدوارم     

همـه حـال و هوايـم از تـو خيزد

اگــر شــاد و اگــر انـدوهبــارم

                       

هـر آنچـه ميـل و تقديـر تو باشد

همـان گـردد بـه وصـلِ روزگارم

تــو اميــدِ دلِ هــر نــا اميــدي

تـو حلالي به هـر مشكل به كـارم

                     

اگـر دل از تو شَـد خونش بريـزم

كه بي مهرت به خاكش مي سپارم

زبـانـي قـاصر و جاني پر از مهـر

مـن آن عـاشـق دلِ ديـوانـه وارم

                    

بـه مـحـرابِ تـو بر سجادۀ عشق     

زجـان و دل سپاسـت  مي گذارم

پناهـم ده كه بـي تـو هيچِ هيـچم

من آن خاكم من آن  گردم غـبارم 

 

 

دنـــبالِ خـــــدا

تویِ محـرابِ دعــاهات دنبالِ خــدا میگــردی

خـــدا تو وجــودِ شخصه پیِ اون کجا میگـردی                   

اونی که پـی اش می گــردی با تولـــدت عجینه

جــایی که خــدا رو داری دنبالِ چیا می گــردی

                     

از زمیـن به استغــاثه چـــرا دس به آسمـــونـی

چشاتو وا کن اون اینجاست چرا تو هوا می گردی   

به درونت یه نظــر کن که چه قدر خـدایی هستی

وقتی با خـــدا رفیقـــی دنبـــالِ کیا می گــردی

                             

تویِ دنیـــایِ حقیقت تـــو در اشتبـــاهِ محـضی

چون صـراطِ مستقیم و داری اشتبــاه می گــردی

هـــر که راهِ راستــو رفته همه چیش وفقِ مـراده                

تو هنــوز راهـو نرفتــه پیِ انتهــــا می گــردی

                             

اگه با خـــدا رفیــق شی بی نیــازو سـربلنــدی

مثِ پــروانۀ عــاشــق گِــردِ  آشنـا می گــردی

وقتــی با خــدا غــریبی تو چـه انتظــاری داری             

که پیِ شفــایِ عـاجــل سـراغِ دوا می گـــردی

 

 

تجســـمِ عشـــق

عشـــق يعني يك سوالِ بي جواب

عشـــق يعني گفتگوي هاي مجاب

عشـــق يعني گم شدن در بهرِ نـور                 

محــــو گشـتن در بــلايـايِ عـبور

عشــق يعني خــرمـنِ مشق و قـلم

درسهــــايــي از تــولـد تــا عـدم

عشــق يعني قطــره بودن در حباب

غــرق در دريــايِ دردِ بـي حـساب

عشــق يعني نيش و نوشِ زنـدگــي

عشــق بــازي در عــيارِ بـنـدگــي

عشـق يعني جمله چون مجنون شدن                     

در فــراقِ يـار دل پر خــون شــدن

عشــق يـعـني در كــجايِ نــاكـجا

بـاريــابــي تــا  فــراسـويِ خــدا

عشــق يـعــني در غباري  گم شدن

دست شستن فـارغ از  مــردم شـدن

عشــق يـعـني در خــراباتِ وجــود

هيــچ بــودن در غــمِ بــود و نـبود

عشــق يـعـني بي تكــبر بي غــرور                

راه پـيـمـودن به سـاحـل هــايِ دور

عشــق يـعني شـرحِ حــالِ بي كسي

پيچ در هــر شـاخه همـچون اطلسي                 

عشــق يـعـني يك تــفكـر در كلام

دور بــودن از تــبِ جـويــايِ نــام

عشــق يـعني دل بـريدن زين جـهان

خــويـش ره بـردن به سـويِ لامـكان

عشــق يــعني بــاورِ انــديـشه هــا

پــاي بـندي بــر سرشتِ ريـشه هــا

عشــق يــعني در خــرابيـها خـراب

چـشم بـر هــــر آرزويي در ســراب

عشــق  يــعـني  آيــنه در پـيشِ رو       

خــويـشتن داري بــه حـفـظِ آبــرو

عشــق يــعني در تجلي مستِ مست

مـست   از   پــيمـانـۀ  جــامِ  الست

عشــق  يــعني  عــالــمِ دور از ريـا

روي  در  مــحراب و عـرشِ كـبريـا

عشــق يــعني بــويِ الــطافِ خـدا

خــويش را بي پــرده از هر بد جـدا

عشــق يـعني قبلۀ بي سمت و ســو       

عشــق يـعني تـا ابـد در جـستجــو

 

 

شــاهــــد

سـاقِ شقـايـق از غـمِ ايثـارتـان شـكسـت

صـد آرزو به رخصـتِ ديـدارتـان  نشست

بـي پـا و سـر بـه عرصۀ جولانگـه وصـال         

رفتيـد و عالـمي بـه تـفكـر زهـم گسست

                      

همچون پرستوان مهاجـر به كـوي دوسـت

پـروازتـان بـه قلـۀ تـاريـخ بـود و هسـت

پيـمانتـان بـه ساقـي كوثـر چـو بسته شـد

بـي باده مستِ باده شديد از همـان اَلَسـت

                       

اي عـاشقـان مبـاركتان شـهـدِ  شـاهـدي

اي عـارفـانِ عـالـمِ يــكتـائيـان  پـرسـت

در عـزمِ پـرشـكـوه و جـلالِ وجـودتــان

دشمن زحيرتش به دهان برده هردوشصت

                                                             

جـان بـر كـفـانِ مـخـلـصِ راهِ  نبـوتيــد

راهـي كه رفته ايد و پيامش رسالـت است 

 

خـــرافات

در خــرافـاتــی و  در لاطـائـلات

زنــده جـانـی درحیاتـی از ممـات

تا بـه کـی در فـرصتِ اندیشــه ای              

کی قلم خواهـی شـدن بـر منشأت

                      

عالمــی از بت پرستــی بـر شـدند

تا کــجا در مُهملاتی چــون مـنات

دیــده  را بگشــا به انــوارِ فلـــق

لحظه ای بیرون شو از لیل الصمات

                      

هــر که تـعبیری زخلقت  می کـند

تا که خِلقت را شـناسـی  در ذوات

اهــلِ طاماتـی و دعـوی می کنی

بر اصــولـی بـی دلیل و بی ثـبات

                     

بـر حقیقت بنگــر و بـرهـانِ حـق

نــی  به یـاوه گویـیِ اهــلِ روات  

درسِ اُنـس و معـرفت را پیشه کن

تا که یابـی رتـبه ای در اَحسـنات

 

 

غسيلِ مــي

مـي بـده  ساقيم دمي تا كه بـدان وضــو كـنم

مستِ  ميِ ازل شـوم ذكــرِ دعــايِ هــو كـنم

بــادۀ عـشقِ ازلي  مي دهــدم صـفـايِ جــان     

بـهرِ روايِ حـاجـتم  رو هـمـه سـويِ او كـنم

                        

مـي  زبهـشتم آوريد تـا كـه شـوم خـرابِ دل

بي خود از اين خودي شوم غلغله در سبو كنم

مستم و باده مي كشم تا كه غسيلِ مي  شــوم

تا به خُــم انــدر افـتم و عــافـيت آرزو كـنم

                       

خوشدلي ام همين و بس كز ميِ عشقِ اوخوشم

نقدِ جهان به كام از آن بحـرِ چـه جستـجو كنم

تشنۀ جـامِ مـي مــنم رفــته بــه راه ِ وي مـنم     

تا زشـــرابِ خُــمِ او حـنجـره شستـشو كـنم

                         

مطـربِ خوشنوايِ مـن چنگ و چغانه اي بـزن

تا كـه به شـوقِ عشــقِ او ولـولـه در گلو كـنم

عــزمِ‌ســفر همــي كـنم تـا كه رسم بـه ميكده

كين تــنِ پُـر گناه را در خُــمِ مـي فـرو كــنم 

 

 

نوستالـــژی

یـاد اون  مــردمِ ســـاده – آدمــــای بـــی افــــاده

که سفــــر کـــردن و رفتن- از ســـواره تـا پیـــاده

اونا رفتند و ما مـوندیم- همه درسـاشـونـو خــوندیم

هـــر چـی که نوشته بودیم- پاره کـردیم و سوزوندیم

                           

حـــالا از ردِّ پاهــاشــون – اثـــراتِ پربهـــا شــون

میشمـرم چنــد تا نمونه- گرچه نیست هیچ کدوماشون

شمــرون و او کــوچه باغـا- غــار و غـارِ اون کلاغـا          

بچه هـایِ تــویِ کــوچــه- دوره گــــردا و الاغـــا

                           

نعنــا  ترخــونِ بهــاری- آبِ چـاه و دَلـــو و گاری

سطلــی دوزار می فــروختن- سقّـــاهـای پامنــاری

دیــوارا و بویِ کاگِـــل- گـــرمیِ جمــعِ محــافــل

تو زمستــون زیــر کــرســی- همگـی بـدون مشکل

                           

حموم و حــوض و خــزینه- لُنگ و حـولــه سرِ بینه

آب و کاسۀ سفــالی- جـون می داد به ســر و سینــه

یخچــال و یخِ بلـــوری- اون سمــــاورا و قـــوری         

آب پاشی رو پشتِ بــونــا- پشه بنــدا همـه تــوری

                          

عید و نوکــردن جـــامــه- عــاشقــی و صد تا نامه

همگی با هـم می گفتیم- حـــرفِ مــردا یک کلامـه

تویِ راسته های بازار- هــرکســی مشغــولِ یک کار

سرِ هر گذر می دیدیم- چــرخِ دستــی هــا پر از بار

                           

هفت سین و آینه و قــرآن- با یه دنیا عشــق و ایمان

سرِ جانمـاز می شستیم- با دعــایِ حمــد و سبحـان

گرگ و گرگم به هوا بود- بازیهـای بچــه هـــا بـود          

بـرف و شیــره تـــو زمستان- دِسِــرِ بزرگتــرا بـود

                           

تو خیابــونای خـــاکــی- آدمـــایِ غیــرِ شاکــی

سرِ کوچه و محلـــه- عـــاشقــایِ سینه چــاکــی

گــردو بازی تــویِ کوچــه- عید و انــواعِ کلوچـه 

دورِ کرسـی تو زمستــون- بازیهــای پُــر یا پوچــه

                           

سیزده ها رو در می کردیم- همه جا سفـر می کردیم

به هوایِ روزِ سیزده- دفعِ خبث و شـر می کـــردیم

میراب و حوض و آب انبار- لحظه هایِ خوبِ افطار         

با اذونِ هـــر مـــؤذن- با خــــدا وعـــدۀ دیــدار

                           

شهـرِ ما وقتی که بود خواب-  میومد تو کوچه میراب

واسـه آب انبار و حوضا-  می رسوند به خونه ها آب

سـرِ کــوچه و خیابــون- جگـــرک با نون تافتــون

سیرابی فروش تودیگش- میفروخت سیراب وشیردون

                           

کافـــه هـــای لالــه زاری- عــاشقی و بی قــراری

تــویِ صفِ سینمـــاهـــا- ساعتا چشــم انتــظاری

فـــرمــان فــرمــا و قناتش- قصـر شاهی و حیاتش

واســـــه آدمــــای گشنه- سفـــره و نــونِ بیاتش

                            

تو زمستون  برف و پارو- دورِ شهـــرا بـرج و بـارو

همـــه ســالــم و ســلامت- بی نیازِ قـرص و دارو

ســرِبند و پل تجــریش- همه با هم مثلِ یک خویش

هیچ با هم فرقی نداشتن- پولــدار و گــدا و درویش

                            

تنبیه هــا چــوب و فلک بـود- بازیها الک دولک بود

قبضِ هر جـرم و جــریمه- در نهایت دو تا چَک بود

یه روزی یه روزگاری- مـاشین اومـــد جــایِ گاری       

شــد تمــدن جای سنت- شــد قــرارا بی قـــراری

                           

یه هو شهـری و دهــاتـی- شــدند از دم کــراواتــی

شـــد مــدرنیــزه رفـاقت- زندگــی شــد ارتباطـی

لـوطــی هــای ســاده مُـــردن- همه خوبیا رو بردن

هـر چی اسمش معرفت بود- همه رو به خاک سپردن

                           

توی شمــرونــا و بـاغــا- دیگه نیستن اون کلاغـا

شـــده لــونۀ پــرنـــده- روی سیما و چــراغـــا

خشک شدن چشمه و چاها- اتوبان شد کوره راهــا           

شــــد طبیعت قــروقاطــی- از ترافیک و صداهـا

                           

هــر کجا درختی دیــدن- همگی رو ســر بریــدن

به هـــوایِ طــرحِ تازه- گل و بوته هــا رو چیـدن

کاگِلامـــون بـــو نداره- صحــراهــا آهـــو نداره

یا اگـــر شکارچــی باشــه- حــالِ جستجو  نداره

                           

حمومــا شــده جکـــوزی- بــرکت رفته  زروزی

از هنــــرهای عتیقه- حتـــــي نيستش  پینه دوزی

عـــــاشقیــا بـــی ثبـــاته-  دوستـیا   یه  التفـاته                   

تا بخـــــوای به خــــود بجنبی-  روزِ  پایانِ حیاته

                           

اونـــی که اهــلِ مـــرامه- فاقــدِ میـــز و مقــامه

قدیمــا بود که می گفتن- حـرفِ مـــردا یک کلامه                   

دیگه نیستش اون قـــــرارا- اعتبــــار و اعتبــــارا

ســـرِ راهی نمــی بینــی- چشـمی از چشم انتظارا

                           

وقتی گرگ بره رو می خورد- دیگه گرگم به هوا مُرد

پلی استیشن و کارتــون- همــه رو از یـادِ مـا بــرد

دیگه در میدون تجـریش- نه گـدا مـونده نه درویش

شـــده آلــودگــیِ صوت- مایۀ غصـه و تشــویش

                           

خونه هــــای کاگِلیمـــون- همــــه رفته تو بیابون

شــــده شهــرِ دود و آهن- شهرِ ری تا کوه شمرون

یادِ اون چیزا که داشتیم- رفت و جاش هیچی نذاشتیم

کاش به جـــایِ هر درختی- یه دونه بوته می کاشتیم                   

                           

اون روزا یه عــالمــی بود- هــر رفیقی محـرمی بود

واســــه روزایِ قیــامت- تــــرسِ از جهنمــی بود

این روزا زنــدگـــی پــوله –همـه جا رهن و نزوله

شـده دنیــایِ مجـــازی- همه چیــز غیـــر قبــوله

                           

زنـــدگــی یه کـــــوره راهه- آدمــی در اشتبـــاهِ

قصۀ گــــرگه و بـــــره- بــــره ای که بی گنـــاهِ

 

 

شهـــرِ آهـــن و دود

تويِ   شهرِ   بي صدايي تو هوايِ  بـي هـوائــي

همه  ازهمديگه  دلخور  زندگي پـر از جـدائــي

عشقو از سينه ها بردند حافظ و سـعديـا مُـردنـد

شــده مـنسوخِ زمـانـه دل بــه عـاشقي سـپردن

                        

شـده فـصلِ آشنائــي بــله گفـتن و جــدائــي

واســه زنــدگيِ فــردا ايـنـه فـرصـتِ نـهائــي

هـمه حـرفـا بي ثـباته چرت و پرت نقل و نباتـه

هركسي بـه فـكرِخـويشه اونـكه بيــمارِ حـياتـه

                      

اونـكه خيـلي مَـردِ مَــرده مـدعـي بـه اهـلِ درده

تا  بگي نـيازي داري  چـهرشـو  اونـوري  كـرده

هر كه  پولداره كبيره  اونـكه  بـي پـولـه  صـغيره         

رو بـه هـركس كـه  بياري ميـگه بي مـايه فـطيره

                       

تــويِ ژرفـايِ غـريـبي تـويِ قـحـطِ  بي حبـيبي

تويِ  شـهرِ  دود و آهـن سـهمِ مــا و بي نـصيبي

چون همه حرفا دروغـه همه چـيز شيپورو بـوقـه

هـر كه كشكشو مي سـابـه عاطفه ماسته و دوغـه  

 

تو لباسِ خودنمائي  رفته  هـرحجب  و حـيائــي

از مــرامِ   آدمــيت  رفــته طــبعِ  بـي ريـائــي 

يـاري  و يــاوريـامـون مـرزِ خــود بـاوريـامـون         

رنگ  خصـمانــه گـرفــته  نـظــرِ  داوريــامـون

                          

تويِ  شهرِ آهن و دود هـمه بي مـقصد و مـقصود

گــذراي زنــدگـيمون  شـده مــحدودۀ مــحدود

يـكي ده تـا  شـغلـو داره  يـكي بيــكار و نــزاره

يـكي زنــدگيش بهـشته  يـكي در دوزخ و نــاره                    

                             

عـده اي هــم كـه ملنـگند ظاهـراً  شـير و پلنگند

ضـمن ايـن بزرگـنمايي همه اهلِ  سيخ  و سنگند

اكـثراً  تـا  زنــده هسـتيم بـه سـتيزِ  هـم نشستيم

چه مـراميه  تــو دنـيا كـه هـمه  مُــرده پـرستيـم

                        

چـرا از هـمديـگه  دوريم چـرا تو زندگي كوريم          

آدمـيّت  كــجا رفـــته كـه  بـه دنـبالِ شعوريــم

تــا يـكي از  مـا نـمـيره كـسي  ديــدنش نـميره

حـالـشو  وقتي  مي پـرسيم كه زمانش ديگه  ديره

                          

اونكه بي صـدا  ميمـيره  بـه خـدا هـمون  فقـيره

مــرگِ جنـجاليِ دارا مــرگِ  يـك  جـمعِ كـثيره

حلـقۀ زنـدگي  تنـگه صحـبت از  نـامِ  و نـنـگه

آدمي بر سرِ قـدرت دوست داره  هـمش بجـنـگه

                           

چـرا مهـربون  نباشيم  چرا  هـم  زبـون  نـباشـيم

چرا همدل و صميمي واسه هم يـه جـون نـباشـيم

عـمري كــه بي اعـتـباره  ارزشِ  هـيـچي  نـداره

قـسمتِ  بـود  و نـبودش هـمـه دستِ  كـردگـاره

                           

تـو  كـه  در  قـيدِ حـياتي ميـدونـي  كه بي ثـباتي            

پـس بـيا خـدا رو  بشناس گـر باهاش  در ارتباطي

شـايـد آدمـي نـدونـه  كـه هـمـيشه  نـمي مـونـه

حــدِ زنــده بـودنِ اون  يه نفس به اسمِ جــــونه

                           

آخــرِ زنــــدگي مـرگـه قــصۀ  بــادِ  و  بـرگـه

تــويِ  چـرخۀ طبـيعت بـرگِ گل سـهمِ  تـگرگـه

خــونـه و بـاغـچه و بـاغـا  ميـمونه واسه كلاغـا

حيف ازعمــري كه گذشت وبه دلت نشوندي داغا

                           

بـيا و مَـردِ  سـفر بـاش زنـدگي رو يـه اثـر بـاش

بـا نشـــونِ آدمــيت  واســه دنـيا يـه خـبر بـاش

 

 

مــــَردی

دادِ مَـردی کم بزن مَـردی به قیل و قال نیست

شــوکتِ  مَـردی به زورِ بازوان و یال نیست

گــرشنیــدی قــدرتِ  بـازویِ رستـم یا پسر

هـر اَبـََر گـردنکشـی مــانند پــورِ زال نیست

                       

عــالــمِ مَــردی بُـوَد اخـلاق وخـویِ آدمـی

گرکه درکُنهِ وجودَت رنگ و خط وخال نیست

با فــروافتـادگان چـون محـرمـی همدرد باش

یاوری را فـرصتـش تعقیبِ مـاه وسـال نیست

                       

همت و مـردانگـی در بخشش است و درکَـرَم

این طـریقت در نهـاد ِ هـرکسـی اقبـال نیست

گــر رَدای ِ معـرفت بر تن کُنــی آگاه بــاش

كایـن قبــا را جــز کمـالِ آدمیت شـال نیست              

                           

هــرکسی از ذات ِخـود حـرفِ بزرگی می زند

در سخــاوت صحبتِ بـود ونبود ِمــال نیست

دستِ هر بیچاره را گـر مـی تـوانـی دست گیر                    

کاین عمـل در کیشِ مـا جز کعبـۀ آمـال نیست

                       

گــرکه مَــردی خودنمایی را زچَشمَت دورکن

بحث مَــردی در شعـار وگفته وجنجال نیست

دادِ وجــدان را همیشـه دادگاه ِ حــق بـــدان

چون دراین ره لحظه ای تردیدو استدلال نیست

                       

خـاکِ پـایِ دوست گشتن همتِ مَـردی بــُوَد

طبــع مـا را در قیـاسِ ذرّه ومثقـــال نیــست

 

 

بي خــــبر

خبر از گرسنه داري؟ تو كه  سيرِ سيرِ سيري؟

مُتَنَـعِـم از جهـان و بِنِـشستـه  بـر سـريـري

چه خبـر زِ حالِ آنكس كه  نباشدش به سفره           

زغذايِ‌ مانده حتـي نمـك و پيـاز و سيـري

                         

به خرابه هايِ غربت چو نبـوده ات  گـذاري

چه خبرزخشت وبالين توكه خفته در حريري

دمِ سـرديِ خـزان را به غـروبِ سـردِ  پائيـز

نچشيـده اي كه بينـي شبِ حسـرتِ فقيـري

 

زكمانِ خودپرستـي چـو رهـا كنـي نشانـت

نكني نظر به صيدش كه به تن نشستـه تيري

نچشـيـده اي بـه عمـرت تبِ تـلـخِ بينوايي

كه گمـان بري به روز  و شبِ مستمندِ پيري               

                         

اگـرَت خدايِ سبحان به تو داده حدِّ رُجحان

ننـمـوده اي نظـر بـر تبِ محنـتِ حـقيـري

نگرفته اي تو دستـي كه به ياري اش شتابـي

چـه خبـر تو را زِ حـالِ تنِ بي تنِ صغيـري

                           

بـه زمانـه اعتـبـاري نبـود چنيـن  كـه بينـي

تو گمان مبـر كه دائـم به سريـري و  اميـري

شَه و شحنه و گدا را دو سه روزِ  عمر باشـد

مكن اين چنين تفكر كه تو نوحي و  نميـري

 

 

دلِ خـــــدایی

تو حسابت این همـــه پـــولــو تلمبار نکن

تو خــونت اینهمـــه آذوقــــه رو انبار نکن        

گیرم این دنیـــا همش مـــالِ تو تنهایی باشه

زنــــدگیت همش پُر از نعمت و زیبایی باشه

                       

کـــرۀ زمین بشـه گـــوشه ای از هستــیِ تو

معجزِ عصـایِ مـــوسی بشـه چــوبدستیِ تو

همه کـــاخــهـایِ بزرگِ پادشــاهــانِ قـدیم

با تمــامِ لشگـــرو غــلام و اصحاب و ندیم

                       

همه در خــدمت و امــرِ تو رو طاعت بکنند

به دعــــاگــویــیِ تو ذکــر و عبادت بکنند            

قــــدرتت رستم و اسکنـدر و چنگیزی باشه

اینهمه حــرفــا برات صحبتِ ناچیــزی باشه

                       

هــر اراده ای که کـــردی واست آمـاده باشه

هـر چی که سخته برایِ شخصِ تو ساده باشه

مگه جایِ خـوابِ تو یه رختخــوابی بیشتره؟

یا غـذات سه وعـــده و یه کاسه آبی بیشتره؟

                       

میشــه که چارتا  لباســو رویِ هم تن بکنی؟

یا که هر دفعـه تنت دویست تا پیرهن بکنی؟

یا که پاهــاتو  تـــویِ کفشِ طلایــی بکنی؟

یا که با این کارا نوعـــی خـودنمـایی بکنی؟

                       

با همه این صحبتا میخــوای کجـا رو بگیری؟

یا چقـدر عمـر می کنی تا اینکه وقتی بمیری؟        

کمی هم به فکـرِ آدمــــایِ بیچـــــاره بیفت

آدمــــــایِ مفلس و بــی کس و آواره بیفت

                       

اونیکه چارَشــــو با بیچـــارگی سـر می کنه

واســــه حسِ آبـرو این در  و اون در می کنه

اونکه از گـرسنگی چشماشو به خواب می زنه

اونیکه جــایِ غــــــذا نونشو تو آب می زنه

                       

اونکه عکسِ سیبوجایِ سیب تو بشقاب می بینه

اونکه  عمـــری آرزوهاشو فقط خواب می بینه

روشـــو با سیلیِ ســرخِ آبــــرو رنگ می کنه          

با مصیبتِ زمــــــونـه دائمــــاً جنگ می کنه

                       

 

تـــویِ مغــزش چه کنم هـا داره پَر پَر می زنه

واســـۀ معــــاشِ روزش به هــزار در می زنه

تا شـــایــد به آرزوهــــایِ محــــالش برسه        

تا به زنــــدگـــی و اولاد وعیــــــالش برسه

                        

کِی باید به زندگیش یک سـر و سامــونی بده؟

کی باید به دردِ بی درمــــونی  درمــونی بده؟

مگه اون پیشِ خـدا مثـلِ تو یک انسان نیست؟

مگه اون حق و حقوقش با همه یکسان نیست؟

                       

مگه اون حـق نداره مثــــلِ تو زنـــدگی کنه؟

چـــرا روز و شبشو بایـــد دونـــــدگی کنه؟

بیـــا و رســمِ محبت رو کمـــــی پیشه بکن        

به کمـــــالِ آدمیت کمـــی انـــــدیشه بکن

                       

آدمیت نه به شکلـه نه به پــــوله  نه مقــــام

دل باید خــــدایی باشه یک کلام  و والسلام

 

 

مُعجب ا لعَجـــائب

ای اشـرفِ   خـلایـق  در  عـالـمِ   مـعانـی

ای مـد عیِ   بـرهـان   در  قـالب   نـهانـی

ای مُعـجـب ا لعَـجائب در خلقتِ  خداوند

ای ا شرف ا لمـلائک  در بدعـت جـهانـی

                        

اصـلی زِنـسـلِ آدم  در زمــرۀ   حـقیـقـت

در ایـن جـهان ِ هستـی  صد نکته  و نشانی

نـام  تـو آدم اسـت  و  راهِ   تـو  آدمـیّـت

شرحِ  بقا یِ  دیرین   تـفسـیرِ هـر  بیانی           

                       

از  ا بتدایِ   خلـقت   تا  انتـهایِ   ظلـمت

دنـیا به نـام و کامـت آنسان که خود تودانی

بـرمـو جِ  آرزوهـا   چـون  کشـتیِ  خیالی

هر جـا  وزد  نسیـمی  همراه ِ  آن   روانـی

                      

اسبِ  مـرادِ   دل  را  تـا   انتـها  جـولان

در  عرصـۀ   مـرادَت بی وقـفه  می دوانـی

گاهـی چـنان فرشـته بـر اوجِ کـهـکشانـها

گاهـی چـو ابـرِ تـیره  غمـگـینِ آسـمانـی 

                                                   

ایــام اگـر  به کامـت  باشد  و یـا نـباشـد

سـرگشته در زمـان  وگـمگشـته درمـکانی                

درعیش ونوش ومستی دور از وجودِ هستی

گـمراهـیِ  درون را نـامـش نَـهی جـوانـی

                        

می تـازی  از غرور و در سـرخیالت اینـکه

درچشـمۀ  بـقائـی بــا عـمـرِ جــاودانـی

در فصـلِ نـوبـهار و دور از خـزانِ عـمری

سـرگرمِ   غنچه  چـیدن غـافـل زباغـبانـی

                        

چون عرصـه تنـگت آیـد تسلـیم انعـطافی

بـا دشمـنت مدارا  بـا دوسـت  مـهـربـانی

در این جـهان ِ خاکی هرجـا قـدم گـذاری                   

برهـم زنی تـعادل آنـسان کـه مـی تـوانی

                        

کوه و زمین و دریـا جـولانـگهِ حــضورت

تخریبِ  این سه عنــصر از بـهرآب و نانی            

گاهـی برای گفـتن قــاصـر   زگفتـگویـی

گاهـی به رَغـمِ دل در مــداحـیِ  شـهـانی

                       

بـی بـال وپَـر ولیـکن درسـقف آسـمانـها

همچـون عقاب  سـرکش رُعبِ پرنـدگانی

دریــا وکــوه و جنـگل کامـت روا نـدارد       

فـکر تـو اینکه اَنـجُم از آسـمان سـتـانــی 

                                                     

سلطانِ جنگل ازتو در وحشت است وتدبیر

کــز دامِ تــو گـریـزد شـایـد بَـرَد امـانـی

خـطی اگـر بـه نـاحـق برخـاطری کشیدی

در دل گـمان  مَـبادَت کـز آن امـان بمانی

                       

برخـود کنی تصوّر کز این جهان  به دوری                  

لیـکن تـو هم در اینجا  جـزئی  زبـندگانی

تـاکـی به سلـطه جـویی درعـالـمِ خــیالی             

ای خـودنـمایِ  بـاطـل از مـا و دیـگـرانی

                       

ارثِ گـذشـتگان  و ســرلـوحـۀ وجـودی

فـانـوسِ هـربصـیرت  در  حـلـقۀ  زمـانی         

خـودکامـۀ ولادت  ای نــاگـزیـر عــادت

تـا کـی اسـیرِحـرصی در ایـن جـهان ِفانی

                        

کامـت  روا  نگردد حـتی به وقتِ  مُــردن

دست از خـطا  نـداری تا اینکه زنده جانی

ای صدرِ آفـرینش نـام تـو را چـه خـوانـم

جز مُعجب العـجائب  الـحق که تو همائی

 

 

افیــــون

ای نـکـبتِ حــضورِ هــمه لـحـظه های مــن

ای ظـلمِ بی نــهایتِ  عــصر و فــضایِ  مــن            

ای دردِ  پُــر تــحملِ مــن در تــمام ِ عــمـر

ای مــزد ِســاده لـوحـیِ مـن در عــزای ِ مـن

                          

آدم نــمای  جــامــعـۀ خــاکــیــان  شـــدم

ا ی خاک عـالـمي بــسرم زیــن بــهایِ  مــن

جُغدِ خــرابه هــای شــبم درســکوتِ مــرگ

در  بـنـد مِـحنـتی کــه نـباشــد رهــایِ مــن

                                    

خـاکسـتر ِزمــانــم  و در بِســتری  خــموش

دودم  بــه  آتــشی کــه نــدارد هـــوایِ مـن

هــیچـم  زهــیـچ  کــمتر و کــمتر  زذّره ا ی

خــطی ز ِمـــن نــمانده و ردّی  زپــایِ مــن        

                      

درحسرتِ جـوانـی مــن دل شکـست و مُــرد

افــیونِ لــعنتی  تــو چـه دادی  ســزایِ مــن

رو  بــر کـه آورم کــه جــوابــی دهــد مــرا

زیــرا گـذشـته  بخـششِ مــن ازخــطایِ مـن

                      

بــر مـن  تــرحـمی  نـکـند دسـتِ  روزگــار

غــیر از یــگانـه هســتیِ عـالـم خـدایِ مـــن   

 

 

مظلــــومِ طلاق

آن بینوایِ بـی کس و بـی خـانمان تـوئـی

آن نونهالِ خشکِ بلا دیـده جـان تـوئــی

محصـولِ آشنائـی جبـر و هـوس شــدی                 

آن بــی پنـاه ِدربــدرِ بــی زبـان تـوئــی

                       

لبخنـد بـی کسی بـه لبـانت نشستـه است

آن بُغـضِ بـی تکلّم و اشکِ نهان تـوئــی

هـرکس درآن میانه به مقصـود خـود رسید

خودکامگـی نهان شـد ودردِ عیـان تـوئـی

                      

سهمِ تفــرعنــی وطــریدِ زمــان شــدی

جـامـانـده ای زِآتشِ آن کاروان تــوئــی

در وادیِ غـــریبـی و غـربت  فتــاده ای

سبــزه گیـاه ِگلشنِ بـی باغبــان تـوئــی

                         

محصــول  نابـرابـر تحمیــل زنــدگــی

از مـاجـرایِ تلخِ جدائــی همان تـوئــی

درمــرز بـی تفــاوتِ دروازه هـــای درد                  

آن آشنـا به جـــور و ستم در میان توئـی

                    

قـربانـیِ بهــانۀ چـون و چــرا و چنــد

آن بـی گنــاه ِقصۀ قهــر زمـان تــوئـی

گشتـی تو حـاصلي زجنون وهـوس بپـا

اینک چو مُعضلــی به زمانه روان تـوئـی

                      

دنیا مجال و فرصتِ حــرفت نمی دهـد

خاشاکِ سیلِ بی هدف و بی امان تـوئـی

کمتـرکسـی به یـاد تـو اظهـارِ غـم کنـد

حتـی کسـی که درپـیِ آنان دوان تـوئـی

                       

آیا چه بـوده ات گُنَه ای مِهـرِ بی نصیب

کین سان نشانه ای وهمه بی نشان توئـی

لعنت براین زمانه که بس نابـرابــر است

زین نـابـرابـری به تظلم هــرآن تـوئـی              

                       

روزی اگـــر عــدالـتِ دنیـا رقـم زنند

مجموعِ بی عدالتـی اش بی گمان تـوئی

 

 

؟

چــرا شوري به بزم شاعران نيست

به سازخسته وبشكسته جـان نيست             

به كـــوي مي فروشان در خـرابات

زهشياران و بيـــداران نشان نيست

                      

چـــرا خـون در رگِ سرخِ شقايق

به رسمِ جــانفشانيهــا روان نيست

چـــــرا در ساحــــلِ پيوندِ ياري

نشاني از كــــرانِ بي كـران نيست

                      

نسيمِ صبح و بـــادِ نـوبهـــــاري

دگــر افتان و خيزان آنچنان نيست

فراقِ بلبل  و فــــريادِ  قمــــري            

چـرا درباغ و بستان ها عيان نيست

                      

درختــان در تكاپـويِ بهـــــار و

ســـراغي از وجــودِ باغبان نيست

چـرا دريايِ عشق و شـور و مستي

دگـــر آبي به رنگِ آسمـان نيست

                      

كجا شـــد آن رفاقتهــــايِ ديرين

چـــرا يادي زيارِ مهـــربان نيست

چــرا مهـــر و محبت در زبانهــا

به ظاهـر هم رواجِ مــردمان نيست

                      

همه افســرده در فــردايِ خويشند

جــواني را دگـر روحِ جوان نيست

بـــرايِ‌دردِ دل يك يارِ محـــــرم                

در اين دنيا مــرا يك همزبان نيست

                      

دگــــر در آسمـــانهــا يك ستاره

ميانِ‌صد هــــزاران كهكشان نيست

چــــرا رنگين كمــانِ شهـــرِ مارا

به جز سرخيِ رنگِ ارغــوان نيست

                      

بهــــاران رفتــــه و در مــاتمِ گل

به جــز برگِ خزانپويِ خزان نيست

جـــواني رفتــه و در حســرتِ آن                     

اميـــدي بر وجــــودِ ناتوان نيست

                       

سخن كوته كن اي عاقــل كه ديگـر

لــــزومش را به تكــرارِ بيان نيست

 

 

ايــــرانِ مـــن

مثلِ پيراهنِ سبزي به سراپايِ تنم

من به جان تا به ابد عاشقِ اين پيرِهنم

تو چو خوني به تماميِ وجودِ بدنم

عشقِ من عاشقتم اي وطنم

همه تاريخِ نياكان مني

عشقِ من هستيِ من جانِ مني

زادگاهِ من و خاكِ من و ايرانِ مني       

همه ديروزم و امروزم و فردايِ مني

سرزمينِ من و اجدادِ من و جايِ مني

ريشه در خاكِ توام

عاشقم ، عاشقِ دلباختۀ پاكِ توام

نامِ تو حك شده بر پيرهنم

من از آن پيرهنم من نه منم

من رقم خورده به نامِ توام اي ايرانم

من به جا مانده زيك كشورِ جاويدانم

روزگاري همۀ مرزِ جهان ايران بود

سرزمينش همه آوردگهِ شيران بود

سمبلِ مَردي و مردانگي اش ايمان بود

جايگاهِ خرد و معرفتِ پيران بود

همه فرهنگِ جهان در يدِ پرگارِ تو بود

سعدي و حافظ و فردوسي ها

رونقِ عرصۀ بازار تو بود                 

هفت اقليم جهان تابع دستورِ تو بود

كرۀ خاكيِ ما يكسره مستورِ تو بود

كاويانيِ درفشت به زمان حاكم بود

مصلحت مصلحتت بود و هر آن لازم بود

در مقامِ تو كسي قدرتِ ابراز نداشت

بي تو سيمرغ دمي جرأتِ پرواز نداشت

چون تو در پهنۀ تاريخ كسي ياد نداشت

در مقامِ تو كسي قدرتِ فرياد نداشت

گر چه دنيا همه ات چشمِ طمع دوخته اند

در پيِ معركه ها آتشي افروخته اند              

ليكن اين خاك تبرك شدۀ اهلِ خداست

شك و ترديدش نيست

 سرزمينيست كه در عالمِ اخلاص جداست

سرزمينم ايران

افتخارِ مني و كشورِ پاينده توئي

بي تو كس زنده مباد

تو اميدِ من و ما و همه آينده توئي

تا ابد نامِ تو چون تابشِ خورشيد به جاست

تو اهورا مددي

همه بوم و بَرَت اندر يدِ مردان خداست

تو مپندار كه كمتر زجهاني باشي

دُرّي اندر صدف و دُرِّ نهاني باشي

حاليا هم تو هماني و همان               

با همان شوكت و فر

چو همان عصر و زمان

خاطر آسوده بمان     

از ازل بوده اي و هستي و خواهي بودن

اي همه جاويدان

گر به تو خدشه اي افتد روزي

مي دهم در رهِ تو هستي و جان

من نباشم كه نباشد ايران

تا ابد زنده بمان           

من نباشم كه نباشد ايران

 

 

حــــدِّ تمــــايز

در آسمانِ بي ستارۀ شبهايِ بي كسي

كمتر كسي به دردِ دلِ خسته مي رسد

زيرا يكي پس از دگري خسته تر زهم     

وامانده تر زهمدگر و در پناهِ خود

هر كس گليمِ خيسِ خود از آب مي كشد

تا روزگارِ خويش به خوشبختي آورد

چون كركسانِ لاشه خوار به مُردارِ زندگي

هركس به سويِ خويش كِشد سهمي از بقا        

تا در دو  روزۀ نكبت فضايِ عمر   

حقي زِهركه تواند به كامِ خود برگيرد و به عمرِ گرانش فزون كند

دنيا تنازع و حقش بقا بُوَد

رسمِ بقا تشابه حيوان نمي شود

فرقِ ميانِ آدم و حيوان اگر نبود

دنيا به جنگلي از وحش مي نمود

گرچه تفاوتِ آن درصدي كم است

ديگر بهايِ آدمي از صفر كمتر است

زيرا براي هر عددي صفر و نقطه اي

 

مفهوم و معنيِ آن را بيان كند

اما بيانِ آدمِ كمتر زصفر را

در اين جهان به گوشِ كه بايد رسا نمود         

در قرنِ بيست و يك كه جهان در تلاطم است

قرني كه آدم و حواش آهنيست

در ديده هر پديدۀ تكنيك ديدنيست

قابيليان به كشتنِ هابيل راغبند

آيا سخن زگونۀ آدم توان شنفت

قرني كه جايِ گُرز و سپر موشك و اتم

قدرت نماييِ‌هر سلطه گر شود

يا در تملكِ يك نقطه از زمين

يا در تجاوزِ مرزي به ديگران

در خاك و خون كشيدنِ نوعِ بشر شود

"ديگر چه جايِ سخن زآدميت است "

قرني كه رحم و مروّت به هر دليل

در اكثرِ جهان رقمي كم بها شود

آيا تفاوتِ انسان و غيرِ او

از ديدۀ مقايسه اي نابجا بُوَد؟

وقتي كه آدميان را به خونِ هم

لب تشنه مي كنند براي عبورِ سبز

تا در مسيرِ جادۀ بي انتهايِ رُعب

با سبقتي زيكدگر از هم رها شوند

"ديگر چه جايِ سخن زآدميت است"

تا در مقولۀ توفيرِ آدمي

با هر چه در زمين و زمان است و زندگي            

حدِّ تمايزش همگان را عيان شود

"ديگر چه جايِ سخن زآدميت است"

 

 

قلبِ شیشه ای     

گمون نکن اگـــر که رفتـــی دلِ من میمیـــره

یا که یه عمــــری میشینه زانــو بغــل میگیـره          

گفته بودم بعدِ تو دنیـــا واســـه من حــــرومه

دنیــــایِ من تو بـــودی اما همــه چی تمـومه

تو می دونستـی دلِ من عـــاشـــقِ و اسیـــره

رفتی نگفتی که شـــایـد از غـــــمِ تو بمــیره   

قلبی رو که شیشه ای بود با لجبــازیت شکستی

به رویِ شیشه خرده هاش زانــو زدی نشستــی            

حیف که نفهمیدی که من توزندگیت کی هستـم

یا شـــایــدم شانسِ منـه نمــک نـداره دستـم

بـودن و یـا نبـودنت فـــــرقـی بـــرام نـــداره

یه وقت آدم تو زنــدگی بی خـــودی بد میــآره

برو حالا با هــرکسی که خواستی هم نفس شو

دوباره همخـونــه و هم سایه و هــم قفس شو

بعــــد تـــــو رو دستـــامـــو داغ میـــذارم     

اسمــــی دیگــــه ازعـــــاشقـــی نیــــارم

بشکنـــــه دستـــــی کــه نمـــک نــــداره

تـــــو زنـــــدگــــی ایــن همــه بـد بیـاره

 

 

                  رئـــیس

فکر می کنی کی هستی که پشتِ میز نشستی

به رویِ این خـــلایق همـــه درارو بستــی        

میگی واسم مهم نیست نه میــز و نه ریاست

میــــزو با پا گـــرفتی صندلی رو دو دستی

                       

ظاهــری حــق به جانب امـــا پر از افــاده

ولـی از این اتفـــاق شنگــول ومستِ مستی

تا دیــروزا کــی بودی امـــروزا هم همونی

مثلِ مــن و این و اون تو هم یه بنده هستـی

                      

دور و ورت شلـــوغه این همه جَوگیر نشو

اگــــر تو پنج تا انگشت تو در مقـامِ شستی

جـــدا شـــدی زمـــردم به خاطـرِ ریاست      

حتـــی با فــامیـلاتــم رابطــتو گسستــی

                          

با پُستـــای مجــــازی گـــرفتنت به بازی

یهـــو از اون بلنــدی مینـدازند به پستـــی

بااین روش کـه داری کمـــتر دوام میــآری

خودخواهیاتو کم کن یه وقت دیدی شکستی

                          

کمی چشاتو واکــن به عـــاقبت نگاه کــن

شاید به بــی گناهــی از این قضیه جستـی

تا که قلـــم  دستتِ درست بکش رو کاغـذ         

حقی رو ناحـق نکن  اگـــر خــداپرستــی

 

 

                          دنيـــاي دی جی    

عشــقاي امــــروزي ديـجـيـتالــيه

قـــــول و قــــرارا همه پوشـالــیه

آدمـا مـاشيني شــدن چـون روبـات

قــول و قــرارا هــمگي  بي ثــبات

                     

وقــتي هــمه چــيزا روبـاتي مـيشه

نـظم و نـظامـا هــمه قــاطي مـيشه

پــول شــده جـاي شـرف و آبــرو

كـوزه شكـسته شــده جــاي ســبو   

                                    

رُقــعه ســند مسـتـندِ دكـــترا ست

مــدرك تـحصيليِ  اهــل خـطاست

فــهـم و شــعور و ادب و انـضـباط             

رفـــته زِاقـــياد و سلــوك حــيات

                     

دشــمني هــا جـاي رفـاقت  شــده

كذب و ريـا نـوعي بــلاغت  شــده

كاخ ســفيد مــهـدِ اصـالـت  شــده

مــحكـمۀ نــقضِ  عـدالـت  شــده

                      

بــعضي گـداها همه اعيوون  شــدن

تو برج و بـاروهـا فــراوون  شــدن

هــر ننه رخــشور و بـابـا  بـاغـبون                 

فيس و افـــادش مي ره تـا  آسـمون

                     

 شـهـــرو دهـــاتا همه قاطی شــده

مـوبايل و ماکسیمــا حــياتي شــده

اونكه هـمه عمرشو غاز مي چـرونـد

مرغ وخروس وجوجه مي پـرورونـد

                  

 امـروزه اربــابــهِ و دســتور مي ده

روزي هــزارشام و ناهار سور مي ده

گـويي كـه از شـهر فــرنگ اومــده

يـا كـه طلبـكار و به جـنگ اومــده

                                                                      

قصّۀ شير تـو شــير و بــا كـي بگم

حـرف جــوون و پير و بـا كي بگم                

آســمون و زمــين و فــصل بــهار

قـاطـي شـده چـرخــۀ اين روزگار             

 

 

خلاصه هيچكس به سرجاش نيست

گاهـي يــه بـچه مـال باباش نيست

زنــــدگیا وقتـــی کــه دی جی میشه

نسلِ بشـر بی پایـــه و پــی میشه

                   

واي بــه مــنظومــۀ اهــل زمــين

واي به حـال  هــنر و اهــل ديــن

مــرگ  بـه دی جی و ديــجيــتالــيا

از  نــوك لــوگان تــا بـه هيمالـيا 

 

 

                   پــــول

به زنــدگـيِ  زنـده هــا بهشتــي و جهنّمــي

بــه زنــدگانيِ بشــر تــو شـادمـاني و غمـي       

هــرآنكه شــد رفيق تـوسـعادتش ميـسّر است

بـه تـاج و تختِ شــاهيان تـو قـدرتِ متمّمـي

                      

مقامِ عزّوعزّت است هرآنكه تكيه اش به توست

تـوخـود غـرور و مكنتــي بـراي فخــرِ آدمـي  

كسي كه صاحب تو شـد عزيـزِ عـالمـي شــود

گمان كنم توسـاحـري كه مُعجـزِ  علي العمــي

                      

بـه  اجـتماع خاكـيان ، شـرف تـو، آبـرو تـوئـي

تـواعـتبار و قـدرتــي تــو تكيه گاهِ مـحكمـي

كـم آدمــي زِبـودِ تو دل از  زمــانه  مي كَـــند

مگــر بـه  وقتِ مُـــردَنش و يـا بـلايِ مُبهمـي  

                                        

تلاشِ نـوع آدمــي  بــراي زنـده مـانـدن است

محــركِ  تلاش  او  بـه شــادي و بـه مـاتمـي

بــه  وقتِ  تنگـدستـي اش محبت و عطـوفتـي

بـه اقـتضايِ بختِ خـوش نشان فخـرِ عـالــمي

                         

توشهرت و توقـدرتي هرآنچه خواهم آن توئـي

دليلش اين سخـن بُــوَد بـه اغـنيا تـو همدمـي

به شكل و رنگِ مختلف دراين جهان توظاهـري

به جيب وكيفِ هركسي گهي توبيش وگه كـمي

                                          

گــدا و شـاه و اغنيا تـرا به جـان هَـمي خَـرَند        

براي نــو عِ  آدمــي تــو آن رفيــقِ مَحــرمي

مُحللي در  اين جـــهان گشـايشي به جـامـعه

بــه مشكلاتِ ايـن  و آن تـو حـاكـمِ مُصَممي

                                        

فجايعِ جـهان هـمه به خــاطــرِ تو مي شــود

به فكــر و ذكــرِ آدمـي تـو اَرجح و  مقــدمي

اسيـرِ تو هـرآنكه  شــد جــدا  زِآدميت  است

به غير ظلم وجور از آن در اين جـهان نديدمي

                         

دلارو پوندواسكناس، فِرانك ومارك و يِن توئي

گهـي ريال و گـه كُرُن ، گهـي به نـام دِرهـمي

اگرزمانه بي تو بود جـهان به صلـح و يكـدلي

هــمه كــنارِ يكــدگــر به  اتـحادِ  مُـبرمــي

                          

تو بگذر اي  رفيق  من زِحـرص و آزِ بي دليل         

وگرنه همچو ديگران تو هم در اين جهان عمي

اگــر بداند آدمــي كــه عــاقـبت كــجا رَوَد

مــحالِ اينكه زنــدگــي به خـود كند جهنّمي

 
افزودن به لیست علاقه مندیها
Add Site to FavoritesAdd Page to Favorites
Back to Top